Derbyzeges smaken net iets zoeter

Waarnemers en dirigenten van FC Lebbeke, onze ambitieuze streekgenoot, mikten voor de geelblauwen aan de vooravond van het seizoen 26/27 op een plaatsje in of dichtbij de top-5. Het clubhistorisch record, de fraaie 3e stek van vorige jaargang werd in sierlijke letters in het grootboek van Lebbeke bijgepend. De start van onze buren kon evenwel de hoge verwachtingen (nog) niet inlossen. Coach Van Waes kwam al snel Verhelst, de succescoach van vorig seizoen, vervangen om de kentering in te zetten. Vorige speeldag werd KVK Ninove prompt met 5-0 opzij gezet. Ex-Vigorboys Djeff Smet en Preben De Man ontbraken wegens blessure.
Ook onze Wuitens tankten vertrouwen, de verdiende driepunter in Londerzeel was al het resultaat van stijgende vormgroei en vlotter combinatievoetbal.

De eerste acties van beide teams gingen nog over, kwestie van nog even het vizier afstellen. Een tweede poging van de thuisploeg werd op weg naar doel centraal afgeblokt, de rebound belandde in de handen van de Lebbeekse doelman. De tribune veerde ook nog eens op toen Kemo op de rand van de zestien onderuit werd gehaald, de ref zag er geen graten in.
De Hamse druk hield wel aan, Lebbeke trachtte te ontzetten maar raakte niet ver. Pivot Kemo werd centraal aangespeeld, ging rond zijn naaste belager en trapte staalhard de 1-0 tegen de touwen in minuut zestien. De bezoekers bleven slordig acteren en gingen overhaast te werk eens ze toch in de zone van de waarheid kwamen. Dan waren de blauwzwarte acties dreigender, al willen we ook een bal rakelings over van de bezoekers niet vergeten… Enzo trapte een opening van Sami nipt naast, Louis stuurde even later Kemo het straatje in, maar die ging oog in oog met de keeper aan het aarzelen en legde toch af op Abdoul Karim Camara, zelf afwerken was de betere optie geweest. Kilometervreter Stef lepelde subtiel Abdoul Karim vrij, Cama nam in één tijd over maar trof het zijnet.

De eerste echte kans in de tweede helft was ook voor Vigor, na vijf minuten geraakte een vrije trap van Sami niet weg, Camara pikte de bal met z’n snelle voetjes op, verschalkte twee man en schoot fraai de dubbele voorsprong binnen, zelfs onze stadionomroeper werd er lyrisch van.
Het ging snel in deze fase, Enzo plaatste maar net voorlangs vrijgespeeld door een heel aanwezige Camara. Het doelpunt viel wat ongelukkig aan de overkant in minuut 61, het leer kwam pardoes voor de voet van Gil Van Moerzeke die met een botsertje doelman Gerben versloeg. Nauwelijks opnieuw afgetrapt werd Abdoul Karim alweer verhinderd te scoren, en ook Kemo zag zijn poging geblokkeerd, de bal tolde evenwel hoog boven doelman Fygys, die beter had kunnen doen en de bal in eigen goal tikte.
Het notitieboekje mocht nog niet dicht, amper drie minuten later verkleinden de bezoekers de achterstand tot een enkele eenheid met een lage plaatser van Devolder.
De Lebbeekse goalie mocht zijn mistasten ook nog goedmaken, een knappe redding op de poging van Yassin. Dan kon Gerben niet achterblijven, hij stond pal op een volley. Het laatste wapenfeit was voor Kemo, hij zette een knappe solo op maar mikte jammer genoeg te hoog om een tweede uitroepteken achter zijn prestatie te zetten.
Lazen we begin vorig seizoen niet ergens dat je een derby niet speelt maar wint? Vigor durfde vandaag te voetballen, onderging niet en stroopte de mouwen op… een derby win je met vertrouwen in eigen mogelijkheden, lef en grinta … maar vooral … met z’n allen!
Onze jongens zitten na twee opeenvolgende overwinningen mee in de jacht op de koplopers uit Aalst en Oostende … next stop Sparta Petegem Deinze…

Ultiem delirium…

Vigor wilde de groeicurve die de voorbije weken op en af fluctueerde, definitief een stijgend beeld bezorgen. Een prima 2e helft tegen Oostkamp, had evenwel geen puntenwinst opgeleverd, en zo blijf je toch steeds met wat vragen zitten. Eén antwoord kon coach Kim Verstraeten alvast geven, Stef Laurens nam zijn vaste stek opnieuw in na zijn neusbreuk en de nodige operatie. Vroeger dan verwacht maar geen Vigorist die daar om maalde.
Hamme opende de debatten tegen Londerzeel na oprukken van Luca, Kemo knalde op de vuisten van de thuisgoalie. De gasten plaatsten daar een kopbal die van dichtbij over ging, tegenover. Een schot van Sami werd afgeblokt en werd ei zo na in eigen doel verwerkt. Camara zijn poging ging maar net naast.
De thuisploeg nam gaandeweg het initiatief over, zelf werd het niet meteen gevaarlijk, onze jongens zorgden daar zelf voor. Gerben schudde een save uit zijn mouwen na een Hamse deviatie op strak inzenden van links. Even later stak onze doelman nog een voetje voor de gelijkmaker toen de bal ongelukkig op Maarten afweek.
Onze Wuitens voetbalden in deze fase iets te nonchalant, slordig in de passing en te snel balverlies brachten hen te weinig in de aanvalstelling. Als we er dan toch eens kwamen ging het al even overhaast.
Hamme kwam zoals al wel meer dit seizoen gedreven uit de rust. Sami knalde op doel, maar vond een paar keepervuisten in de weg. Kemo ontfutselde handig een bal, en legde vanop de achterlijn panklaar voor Geovani, die eerder verrast over mikte. Milan, die alweer een energiek sterke partij speelde, zocht en vond de combinatie, Kemo en Louis konden net niet bij zijn scherpe voorzet.
Londerzeel leek de pedalen wat kwijt en ging in survival modus, een puntje leek hen fijner dan gokken op winst. Kemo, die al eerder zijn dichtste bewaker mocht ‘voelen’ werd in zijn rush naar doel, ons insziens, één keertje echt foutief gestopt, de ref had net een straaltje laagzittende zon in de ogen. De thuisploeg zou nog éénmaal de bloeddruk van de Hamse supporters testen, maar de spits stapte over het leer.
Dan legde Vigor een pak meer energie en wil om te winnen in hun spel. In minuut 90 ontstond een warrige fase in de Londerzeelse zestien, de bal geraakte er niet weg, en ging een paar keer hoog. Louis reageerde sneller, pikte de bal op, pakte uit met een sombrerootje (bal over je tegenstander heen tikken) en knalde in één tijd met links de 0-1 binnen. Delirium op de Hamse bank en bij de Vigoriginals in de tribune. Niks voelt beter dan een verdiende winst te kunnen vastleggen met een late treffer. Blauwzwart met 3 punten Hammewaarts en in de buik van een ruim peloton mee in het klassement.
De derby tegen FC Lebbeke staat zaterdag 10 oktober geprogrammeerd, u komt toch ook?

Oostkamp alweer te sterk.

Oostkamp, ze liggen ons niet echt, de Westvlamingen wisten de voorbije seizoenen steevast de maat te nemen van onze Wuitens. Coach Kim moest bovendien opnieuw sleutelen aan zijn team, Luca nam de plaats in van kapitein Sander, die met een schouderblessure maanden out is. Compagnon de route, Maarten Goossens trok voor het eerst de Hamse aanvoedersband om de arm.
Oostkamp startte zoals verwacht, met veel balbezit en vlot combinatievoetbal. Vigor keek het wat braafjes aan. De eerste schermutselingen noteerden we dan ook in het thuisdoelgebied. Een eerste, inzenden vanop rechts en centraal overgenomen werd dankzij een ultieme reflex van keeper Gerben nog vanonder de lat gehaald. Een zelfde beweging even later werd eveneens onschadelijk gemaakt door de thuisgoalie. 3e keer goede keer, nu ja voor Oostkamp toch, een verre inworp botste over iedereen heen, een slim hakje zette de Hamse verdediging op het verkeerde been en werd centraal door Vermander ingeschoten, 0-1 na 23 minuten. Onze blauwzwarten, voor de gelegenheid nog maar eens in het geel, wisten van geen hout pijlen maken. Oostkamp bleef domineren. Een kopbal ging net naast, een stevige poging centraal ging net over en een prima trap vanuit de draai vloog tegen de paal. En nog voor de rust mochten we alweer een kans voor de bezoekers noteren, centraal inspelen op de spits die als pivot prima werk leverde, Gerben mocht opnieuw aan de bak en pakte uit met een flukse voetreflex, de bal caprioleerde tegen de deklat. Dient het gezegd dat Vigor maar wat blij was dat er slechts één doelpuntje op het scorebord stond.

Hamme kwam met een gewijzigde ingesteldheid uit de kleedkamer, er werd meer initiatief genomen, meer energie gestoken in balbezit en passing. Enzo werd door Kemo op weg naar doel gezet, de bezoekende doelman moest meteen voor het eerst in de wedstrijd vol aan de bak en ranselde de pegel uit zijn doelvlak. Oostkamp antwoordde nagenoeg meteen, opnieuw stond doelman Gerben Van Hove pal. Vigor voerde de druk wat op en versierde een paar hoekschoppen, een afvallende bal werd door Enzo voorlangs getrapt. Oostkamp was echter niet onder de indruk , al kwam het wat lucky op 0-2. Na een slalom in de zestien raakte de bal nooit ver genoeg weg en kwam bij Vermander, die tot zijn eigen verbazing en die van de toch talrijk opgekomen Vigoristen, de bal in de verste winkelhaak zag verdwijnen in minuut 72, de doodsteek zou later blijken. Sami probeerde het nog met een hobbelaar net naast, Yassin kwam niet goed uit met zijn passen net voor de zestien. Captain Maarten verschoot, vijf minuten voor tijd, alleen voor doel dat het leer pardoes voor zijn voet kwam, de bal vloog over. Dichter zouden onze jongens niet meer komen, de goede intenties werden niet meer beloond, al had een mogelijk punt eerder onverhoopt geweest na het eenrichtingsverkeer van de eerste helft. Toch mochten we ons verheugen in de weerbaarheid die onze jongens diep in zichzelf vonden na 45 minuten te zijn overklast. Op naar de volgende!

Dat was iets anders.

We eindigden ons vorig wedstrijdverslag met het rondetafelgesprek van onze jongens na de zware nederlaag tegen Essevee B. Toen al zagen we de voortekenen van wat komen zou. De perstitels deden de rest, ook onze spelers lezen woorden als ‘vernederd’, ‘afgeslacht’, ‘spelers voldoen (nog) niet’ … ronkende titels trekken nu eenmaal internethelden aan, waar wij wonen zeggen ze dan ‘aalkweirdem…

Voorde-Appelterre was uitstekend aan het seizoen begonnen, 7 op 9, trainer Fanno Nijst wou verder werken aan de bonus tegenover de ploegen onderin om zelf een rustig seizoen te kunnen draaien.
Alleen Hamme wou vandaag niet meewerken, en trok van in de openingsfase vooruit. De thuisdefensie moest al meteen de bal buitenzetten. Enzo Vandekerckhove, onthou zijn naam voor verder in dit verslag, pakte uit met een inworp van slordigweg een meter of 20, zijn maatje en kapitein Sander bedankte met een eenvoudige knik, 0-1 na nauwelijks 2 minuten. De thuisploeg wist even geen raad met de Hamse gretigheid en kon pas rond het half uur echt reageren. Een eerste poging werd nog afgeblokt, de tweede, een prima getrapte hoekschop werd in de tweede zone ingekopt, 1-1.
Vigor reageerde niet aangeslagen en had een prima kans op een dribbel van Kemo, zijn schot ging maar net voorlangs. Net voor rust zette Enzo zich achter een vrije trap aan de zijlijn, en krulde die vanop 25 meter prinsheerlijk de verste bovenhoek in, om het met De Saedeleer te zeggen, DankenEnzo!

De Voordenaars kwam na rust iets scherper uit de kleedkamer en openden met een kopbal over en een schotje van aan de rand van de zestien, niets om debuterende keeper Gerben te verontrusten. Dan was Sami zijn actie gevaarlijker aan de overkant, leuk dribbeltje tussen twee man, de plaatsbal strandde jammer genoeg op de paal. Het ging nu leuk over en weer, Voorde-Appelterre ging op zoek naar de gelijkmaker, maar gaf daarbij ruimte aan onze jongens op het middenveld. Vigor kwam er een paar keer scherp uit, Enzo, jawel alweer hij (ken je hem nog), zette een paar keer scherp voor, en Kemo prikte één van die voorzetten in twee tijden tegen de netten na eerder mistasten van de thuisgoalie. De score had hoger kunnen oplopen, een heel actieve Camara ging op snelheid voorbij zijn mannetje, maar zag in extremis nog een keepershand achter de bal op zijn lage schuiver. Kilometervreter Nicolas zocht in de laatste minuten de hoek op, Kemo ontfutselde snel de bal en bracht voor maar onze jongens stonden net iets te ver van de actie.
Een eerste uitoverwinning die ingetogen gevierd werd; maar de gebalde vuisten vertelden het volledige verhaal … dit was iets anders, dit is Vigor Wuitens Hamme … alsjeblief, dankuwel!

De ambitieuze Wetteraars mikken op een plaatsje in of dichtbij de top-5 dit seizoen. Andere doelstellingen zijn er bij onze Wuitens, een rustig seizoen draaien en al eens gereputeerde tegenstanders kunnen kietelen of ambeteren, meer mag maar hoeft niet. Een flink aantal afwezigen noopte coach Kim tot sleutelen aan zijn ideaalbezetting, enkel Sami Djadi leek in aanmerking te komen om terug aan speelminuten te komen.
Na een voorzichtige studieronde nam Vigor het initiatief, dat resulteerde in een paar hoekschoppen waar niet echt gevaar uit kwam. In minuut 26 was het wel raak, kapitein Sander Claeys dook aan de 2e paal op om een prima aangesneden hoekschop binnen te koppen,0-1.
Nauwelijks anderhalve minuut later verdubbelden de blauwzwarten de voorsprong, Maarten Goossens volgde uitstekend de ingekopte bal van Amal en tikte helemaal vrij de 0-2 binnen.
Dat volstond voor de thuisploeg, die de schroom van zich afgooide en plots vlot aan het voetballen ging. Na te makkelijk balverlies kon Wetteren in overtal op het Hamse doel af, hun boomlange spits werd perfect afgezonderd en die werkte netjes af, gekruld balletje, Mattis zat er nog met een handje bij maar het effect liet de bal tegen de paal naar binnen draaien, 1-2.
Hamme zag bijwijlen sterretjes, en mocht blij zijn dat het met een voorsprong de rust in kon.
Die rust bracht weinig soelaas, al na twee minuten was alles te herdoen. Snelle Wetterse voetjes gingen aan het dribbelen in de Hamse zestien, balletje achteruit en afwerken, 2-2.
De thuisploeg rook bloed, de Wuitens kregen voetballend nauwelijks iets voor mekaar en mochten wat blij zijn dat het thuisvizier slecht afgesteld stond. Een bal op de lat en eentje eronder die Enzo er met het hoofd nog tenauwernood uithaalde waren de meest prangende.
En dan is er die voetbalwet … als je je kansen niet afmaakt, krijg je het deksel op de neus … opnieuw op een stilstaande fase. Sander kopte de bal naar de tweede paal, waar Enzo nu opdook en het snelst reageerde nadat de rebound op zijn kopbal (ons inziens dan al over de lijn), terug voor zijn voet belandde, 2-3.
De Wetteraars verzamelden nogmaals de moed en gingen weer in de achtervolging en kregen daarvoor ook loon naar werken, tien minuten voor tijd. Onze jongens dachten aan buitenspel, maar dat was het niet, 3-3. Voor wie was de volgende zet?
Onze jongens probeerden het zowaar eens niet vanuit een standaardfase, Jazz recupereerde en stuurde Enzo het straatje in, zijn poging werd nog net geblokt door een terugkerende verdediger en een ultieme voetreflex van de thuisgoalie, geen ultieme hold-up voor Hamme maar een gelijkspel dat vooral voor de thuisploeg aanvoelde als twee verloren punten. Als er een match is waar je vooraf voor een punt zou tekenen dan is het een openingsmatch uit bij RFC Wetteren wel, dus bij deze… al mocht het voetballend flink wat meer zijn voor de alweer talrijk opgekomen Vigoriginals.

De thuiswedstrijd tegen het nummer 2 uit de competitie en titelkandidaat Harelbeke kondigde zich als een bijzonder zware opdracht aan. Onze geblesseerdenbank buigt stilaan door, coach Kim moest bovendien opnieuw aan het hertekenen want Nicolas zat een geleschorsingsdag uit.
Beide teams kwamen niet meteen flitsend uit de kleedkamers. Na een studieronde die zowat de halve eerste helft duurde opende Harelbeke het kansenboekje. De bedrijvige Cnudde mikte naast. De thuisploeg antwoordde meteen, een prima snelle actie en slimme pass van Kemo op Sami, die de Hamse voorsprong liet noteren. Harelbeke schrok er zowaar van en had even nodig om zich te herpakken. Verder dan wat halflauwe standjes in het Hamse doelgebied en een betere poging vanuit een scherpe hoek waar Jelle prima tussen zat, kwam het niet. Net toen iedereen zich aan het afvragen was wat er zou besteld worden in de kantine, werd het toch 1-1. De bal viel wat ongelukkig tegen een hand en zo voor de voeten van een Harelbekenaar, zijn voorzet werd centraal ingetikt door Cnudde.

De tweede helft begon snediger dan de eerste. Harelbeke toonde zich twee keer gevaarlijk, een eerste schot(je) ging voorlangs, een linke kopbal deed dat ook. Tussenin zagen we Sami in één tijd het zijnet treffen. De bezoekers hadden het balbezit en bleven dreigend. Een verre inworp geraakte niet uit de Hamse zestien en viel pardoes voor de voet van De Backer die de voorsprong voor de bezoekers nette.
Mauve is geen kleur dacht blauwzwart en nauwelijks 2 minuten later mochten alle Vigoristen aan het juichen. Louis recupereerde de bal net voor de eigen zestien, ontdeed zich van twee belagers en stuurde Djeff enig mooi weg op rechts, Smetje fortyfivede tot bij de inlopende Kemo die niet twijfelde en ons weer op gelijke hoogte bracht. Hamme wou meer, Kemo probeerde het inside, Djeff’s lob ging over. Alweer Kemo zette zich door, zijn poging werd in corner verwerkt. Ook de ref hapte naar adem, Harelbeke boog maar brak niet. De zeer actieve Kemo mikte een prima voorzet van Djeff voorlangs, dit had beter gemoeten om de overwinning binnen te halen. De Westvlaamse gasten mikten ook nog wel eens voorlangs. En de ultieme poging van woelwater Kemo in overtime vloog eveneens niet tegen de touwen.

Soms smaakt een punt naar een overwinning, soms krijg je de eerder bittere smaak van puntenverlies in je mond. En ook na een dag weten we het niet goed. Ja ons Vigor had kunnen winnen, maar als we eerlijk zijn had 0 punten ook gekund. Was het correct geweest? Dat dan ook weer niet, onze blauwzwarten knokten voor het punt en kregen daarbij genoeg kansen om zelfs winst te kunnen claimen. We verblijden ons bovendien met de prestatie van de vele jonge kerels, de invallers brachten Vigor frisheid en lef waardoor de parij tot de laatste seconden boeiend bleef.
Zaterdag gaan we bij Yellow Red KV Mechelen B, op zoek naar drie punten.

Beide teams telden nogal wat geblesseerden en dienden hun opstellingen op verschillende plaatsen te herdenken. De thuisploeg opende de rekening met een schuchtere poging die afgeblokt werd. Vigor probeerde het behouden aan te pakken, maar kreeg na iets meer dan een kwartier de bal onder druk niet in eigen rangen gehouden. Een listig boogballetje stuurde Trancez vanuit de rug van Zakaria, voor Jelle, die de 1-0 niet kon verhinderen. Nauwelijks een minuut later antwoordde blauwzwart gevat, Djeff probeerde het vanuit de draai maar de thuisgoalie kreeg er nog een hand tegen.
Jasper kwam dicht tegen de gelijkmaker, hij kopte Djeff’s vrije trap op de lat. Torhout was gewaarschuwd, en schakelde bij. Na een aardige poging voorlangs en eentje kort schuin voor doel, moest Jelle ook nog eens in het luchtduel. De corner belandde makkelijk in de handen van onze nr. 1. Vanuit zijn ooghoek had hij Djeff zien vertrekken, de uitrap kwam perfect in de voeten van onze spits, en die deed er iets alleraardigst mee. Controle, een mannetje uitkappen, dan tussen twee belagers door gaan en in de korte hoek binnentrappen, een pareltje! De meegereisde Vigoristen moesten de speaker van dienst er even op wijzen dat niet Nicolas maar Smetje had gescoord. Onze gastheren leken wat de kluts kwijt, de foutjes stapelden zich op, het tempo verdween uit de wedstrijd. Nog maar eens een assist proberen dacht Jelle, zijn ontzetten kwam bij Bavo die vallend zijn naamgenoot in het doel bij Torhout tot een save dwong.
En net toen iedereen dacht dat de koffie zou gehaald worden bij een gelijke stand, tikte Louis de voorsprong op het scorebord. Maarten kopte de hoekschop centraal in, de thuisverdediger zag de bal doodvallen op z’n bovenbeen en Louis was er als de kippen bij om positief te antwoorden op de Hamse gezangen ‘Vigor mok nog ies een gooleken’.
De tweede helft begon wat zenuwachtig, kleine overtredingen verstoorden de Hamse combinaties. Hamme kwam dichtbij de 1-3, captain Bavo bracht de bal hoog voor doel, Nicolas reageerde sneller op de bots dan zijn bewaker, zijn kattenpootje viel jammergenoeg bovenop de lat. Vigor scoorde de 1-3 ook, Bavo kopte een vrije trap van Djeff binnen, maar werd tot ongeloof van iedere blauwzwarte supporter teruggefloten wegens buitenspel.
Torhout coach Deschacht probeerde het met vers bloed, 3 wissels moesten soelaas brengen. Maar onze jongens antwoordden gevat, Louis en Djeff werden in dezelfde fase van een doelpunt gehouden door de thuiskeeper. Jelle deed aan de overzijde niet onder en voorkwam de gelijkmaker. Tijd om nog eens te prikken zag je Djeff denken, de Torhout goalie acteerde nu niet zo feilloos en liet de vrije trap door zijn handschoenen glippen, 1-3.
De score liep niet meer op al had dat makkelijk gekund, Kemo zag Djeff vrij naast zich, zijn plaatsbal trof de paal, Kemo’s poging in de rebound werd van de lijn gehaald. In overtime lobde Louis Djeff nog eens voor de keeper, zijn ultieme beenveeg verhinderde Smetje’s derde van de namiddag.
Een overwinning halen, als de kopjes wat naar beneden konden hangen door de vele blessures die het team teisteren, dat is sterk… dat is Vigor … dat wisten de Romeinen al 😉

Het vuurtje brandde op een laag pitje het eerste kwartier. De thuisploeg liet twee kansen noteren, een oprapertje voor Jelle en een vrije trap na een denkbeeldige fout van Kemo, Jelle kon in hoekschop tikken.
Vigor draaide het gas een beetje hoger, Djeff zette zich achter een hoekschop, Sander kopte die terug in het pak. Louis pakte uit met een heuse ‘fallrückzieher’, die in extremis net voor de lijn nog een been raakte. Dat kan ik ook dacht Maarten, maar zijn Duits dingetje werd met de arm gestopt door zijn naaste belager, een terechte penalty. Louis zette het leer netjes voorbij doelman Carré.
Twee minuten later kreeg Louis de bal niet echt onder controle om de vrijstaande Enzo te bereiken.
Petegem antwoordde gevat, Jelle kwam prima tussen een gevaarlijk uitziende counter. Het ging plots lekker op en neer, Djeff’s schot ging voorlangs. En net toen we ons klaarmaakten om een nieuwe fase te noteren ging Enzo net voor het half uur, in een ultieme tackle aan de achterlijn. Onze goleador greep naar de hamstring. Verder spelen bleek al snel geen optie, we hopen op een mild verdict van de dokter de komende dagen. Zakaria kwam hem vervangen.
Zonder hun topschutter trokken onze blauwzwarten toch in de aanval. Djeff’s inzenden werd weggekopt, Kemo kon door op links, zijn schot vond de voet van de thuisgoalie. Een doelpunt hing in de lucht, maar viel aan de andere kant. Was het een overvloed aan regen in de ogen van de ref, of een plukje haar dat kletsnat in zijn ooghoek viel…, niemand begreep waarom hij naar de penaltystip wees. Ook de Spartanen niet, al maalden ze niet om het geschenk. Anton Vanborm nam het in dank aan en zette de bordjes gelijk.
Alles opnieuw te doen na de rust. Kemo liet zich opmerken met een prima poging maar zijn schot viel op het doel. Beide teams zochten de voorsprong, Petegem zag Sander de betere poging nog net wegtackelen, Jelle kon een tip-in makkelijk neutraliseren. Louis liftte aan de overzijde prima naar Djeff, zijn vluchtschot ging maar net over. Petegem zette druk, en mocht na een foutje in de zestien opnieuw naar de penaltystip. Goemaere trapte de 2-1 fraai hoog in doel.
Coach Kim Verstraeten haalde zijn joker van de bank. Good old Bavo De Witte tekende voor zijn eerste minuten nadat hij in de laatste match van vorig seizoen geblesseerd uitviel. Bavo bedankte al binnen de minuut voor het vertrouwen, Djeff zette opnieuw strak voor, Kemo’s poging geraakte niet vantussen de thuisverdedigersbenen en Bavo tikte de gelijkmaker binnen.

Hamme wou nog de overwinning, Djeff vond Louis, zijn poging kon worden weggewerkt. Petegem bedacht ter plaatse nog een nieuw broodje, sandwich Kemo net voor de zestien in de slotseconden, de ref had er geen zin in, tot frustratie van de vocaal opnieuw heel aanwezige Vigoristen in de staantribune. Het laatste fluitsignaal was één van ’s mans accuratere ademstoten. Een enkel puntje mee op de bus naar Hamme, moesten we daar nu blij of toch ontevreden over zijn? We willen het graag bij dat eerste houden, vooral omdat onze Wuitens opnieuw de rug rechtten na een achterstand.

𝐕𝐢𝐠𝐨𝐫 𝐬𝐥𝐚𝐚𝐠𝐭 𝐞𝐫 𝐧𝐢𝐞𝐭 𝐢𝐧 𝐜𝐥𝐢𝐜𝐡𝐞́ 𝐭𝐞 𝐨𝐧𝐭𝐤𝐫𝐚𝐜𝐡𝐭𝐞𝐧
Als je naar titels voor een samenvatting zoekt kom je vaak bij clichés terecht. “De ene match is de andere niet” is er zo één. Eentje dat dit burenduel perfect omschrijft. Perfect wat iedere Vigorist zondag moet gedacht hebben.
VW Hamme kwam de eerste helft matig uit de verf: te veel slordigheden in de passing, weinig creativiteit, weinig dadendrang. De bezoekers voetbalden evenmin fraai, maar er zat iets meer vinnigheid in. Het balbezit was Lebbeeks, de eerste kans ook. Gil Van Moerzeke ging zijn kans, Jelle hield de 0-0. Op het kwartier openden de bezoekers wel de score, Vigor had moeite met de bal na een eigen inworp. “Als ik niet kan scoren, dan maar een assist” moet Van Moerzeke gedacht hebben. De beste man op het veld, Diedhiou, sneed in het hart van de verdediging en legde de 0-1 in het doel. Het zouden nog lange minuten worden naar de rust. Sander lag nog eens in de weg bij een schot van in de zestien, maar daar hield Lebbeke het ook bij. Voor de eerste doelrijpe poging van Hamme moesten we doorspoelen tot minuut 34. Een vlotte actie van Stef en Djeff, Smetjes schot werd in extremis afgeblokt. De bal caprioleerde tot bij Ricardo, draaien en schieten, doelman Figys moest snel tegen de grond om de gelijkmaker te stoppen.
Vigor kwam met de beste bedoelingen uit de kleedkamer. Sander ontdeed zich van zijn ‘plakvlieg’ op hoekschop en kopte sterk in, de doelman had een dubbele reflex nodig om de bal uit zijn netten te houden. Knap werk en dat beetje geluk dat de bal niet perfect voor Louis’ voet kwam. Lebbeke boog achteruit, de Hamse spionkop voelde een doelpunt in de lucht hangen. Dat leek er ook uit te vallen: doorkoppen van Nicolas, Enzo mocht op doel af, sterk gehinderd door zijn bewaker tipte hij de bal binnen… dachten we, een ultieme veegbeweging van de verdediger haalde de bal echter centimeters voor de lijn uit het doel. Zo’n paal geeft niet mee als je er keihard tegenaan knalt met edele en andere delen, De Graeve moest even herstellen.
Even na het uur ging Vigor nog eens z’n kans: Enzo met de uitbraak, Nicolas zag de bal net iets te ver gaan voor een schot en legde terug, maar een geelhemd doorzag de move. Lebbeke wou ook nog met een poging het notitieboekje in, een prima vrije trap werd aan de tweede paal maar net gemist. Het had een te hard verdict geweest voor onze jongens, die wilskrachtig op zoek waren naar de gelijkmaker. Grote kansen daartoe kwamen er echter niet meer, de beste na Djeffs pass op Enzo werd opnieuw door De Graeve weggewerkt, en een kopbal van Maarten vond evenmin het doel. Voor Lebbeke noteerden we nog een vrije trap over het doel en een ultieme poging in de laatste seconden van Rik De Kuyffer waarop Jelle paraat was.
“Een derby speel je niet, een derby win je” postten de Lebbeekse socials. Een huizenhoog cliché, al wilden ze vooral slechts de eerste 45 minuten onthouden … en de drie punten uiteraard. Vigor schudde de moeilijke eerste 45 van zich af en probeerde wilkrachtig een puntendeling te halen, het had billijk geweest … cliché … zegt het woord u iets 😉

Een rustig seizoen draaien … we hebben het aan het begin van deze voetbaljaargang al van heel wat ploegen uit de reeks gehoord. Het is ook de betrachting bij de buren uit Lebbeke.
Vorig seizoen kwam Lebbeke in zwaar weer terecht, vooral door het groot aantal keer dat gelijk gespeeld werd, een trainerswissel leidde het team uiteindelijk naar een verlengd verblijf in 2e amateur. Coach David Verhelst zag zeven spelers vertrekken, maar kreeg er acht voor in de plaats. Daarvoor werd in eerste instantie gezocht naar jonge profielen, met een degelijke opleiding bij teams als KAA Gent, Antwerp en Beveren.
FC Lebbeke heeft één van de jongste kernen van de reeks, even opvallend daarbij is dat er zo maar eventjes drie nieuwe keepers werden aangetrokken.
Draaischijf van het team lijkt ons Rik Impens te zijn, Vigorist voor een enkel seizoen en de voorbije jaren succesvol aan het werk bij het Nederlandse Hoek. Een pur sang nr 10, die graag het spel naar zich toehaalt en verdeelt, en bovendien heel regelmatig de weg naar de netten vond in Nederland.
De meest spraakmakende transfer is uiteraard Gil Van Moerzeke, het gezicht van Sporting Lokeren de voorbije jaren. De man waarnaar gekeken wordt als het om doelpunten gaat. Een flinke last om op de schouders te krijgen.
Voor ons wordt ook het weerzien met Preben De Man speciaal, Preben speelde 2 seizoenen voor Vigor vooraleer hij naar het ondertussen teloorgegane Dikkelvenne trok.

FC Lebbeke haalde tot dusver 1 op 6, maar dat is ietwat vertekend vindt de Lebbeekse coach. De jonge leeuwen hebben honger en willen in Hamme vol voor de drie punten gaan hoorden we in een interview voor de lokale radio.

Onze blauwzwarten mogen terugkijken op een vlotte start, enigszins verrassend misschien, maar het spelniveau beschouwd, zeer terecht. De blessurelast is er, de posities van die spelbepalende spelers werden de voorbije weken evenwel uitstekend ingevuld. Een vlotte start is echter geen garantie op blijvend succes, de Hamse spelersgroep is er zich terdege van bewust dat je in deze reeks altijd alert moet zijn. De ervaring van onze dragende spelers is daarbij een niet te onderschatten voordeel.

We kijken dus al reikhalzend uit naar zondagmiddag 15h00 en met ons de trouwe schare blauwzwarte fans om onze jongens vocaal te ondersteunen. Forza Vigor!

Fris Vigor bezorgt Oudenaarde koude douche

De eerste uitopdracht voor onze blauwzwarten viel door de bekerverplichtingen van de thuisploeg op een ongewoon tijdstip, woensdagavond. Voor velen na een pittige werkdag. Toch tekenden heel wat ‘Ammeneirs’ present in Oudenaarde.

De thuisploeg startte voorzichtig, laterale passing om te checken hoe het Hamse blok zich bewoog. Na drie minuten noteerden we de eerste vlotte Vigor actie, Djeffs schot ging over. Oudenaarde kwam aan de eerste echt gevaarlijke kans, Heirewegh zag een inspeelbal zijn richting uitkomen en slalomde zich naar een uitstekende doelpoging, de bal ging echter in het zijnet. Hamme antwoordde gevat. Leandro pakte uit met een rush en ging zijn kans van op 30 meter, goalie Verbrugge kon enkel nog overtikken. De beweging in de eerste zone op de daaropvolgende hoekschop verraste de thuisdefensie, Louis tikte de 0-1 binnen. Drie minuten later stond de 0-2 op de bordjes. Djeff schilderde de corner perfect op het hoofd van Maarten, die helemaal vrij, prinsheerlijk binnenkopte. Oudenaarde voelde de inspanningen van afgelopen weekend nog, en zocht naar de leider in hun rangen. Die hebben ze in Lorenzo Heirewegh, hij krulde de bal naar de verste bovenhoek, Jelle pakte uit met een geweldige save. Een dubbele voorsprong bij de rust, geen thuissupporter die dit op zijn pronobriefje had vermeld.
De Vigoriginals hadden reuzeschik, en vroegen Vigor om nog een ‘gooleken’. Bij een eerste mogelijkheid lukte dat niet, Louis stuurde Enzo door de thuisrangen, de bal,ging rakelings naast. Niet getreurd evenwel, nauwelijks vier minuten later stond het scorebord wel te flikkeren. Djeff zorgde voor de interceptie, draaischijf Louis pikte er opnieuw Enzo uit. Slim weglopen bij zijn tegenstander en oog in oog met de doelman rustig wegleggen, 0-3, Hamse boys havin’ a party, klonk het vanuit het bezoekersvak. Oudenaarde wist het niet meer, coach Leleu ging aan het wisselen. Verder dan goede intenties kwam de thuisploeg echter niet. Onze jongens bleven uitstekend in blok spelen, nagenoeg elke bal belandde na enkele tikken alweer in blauwzwart bezit. Net na het uur konden we het notitieboekje nog eens bovenhalen. Enzo pakte uit met een strak schot. Net geen tien minten later mochten al onze meegereisde supporters opnieuw rechtveren. Leandro brak een uitbraakpoging van de stilaan radeloze thuisploeg af en kon ongestoord meters maken. Hij zag Enzo helemaal vrij komen terwijl er toch een drietal Oudenaarde verdedigers in de buurt stonden. Zo’n lekker balletje in de voet, daar weet onze kwikzilveren goalgetter wel raad mee. Gillian Verbrugge moest voor een vierde keer de bal uit zijn netten vissen. Nauwelijks drie minuten later vond de Oudenaardse nr 1 het wel welletjes, hij neutraliseerde een prima schot van Djeff. Coach Kim Verstraeten gunde zijn twee uitblinkers nog een applausvervanging, Louis en Enzo mochten iets vroeger dan de ploegmaats gaan rusten, aan de stand zou niks meer veranderen.
0-4 in Oudenaarde, daar hadden ze in de Vlaamse Ardennen geen rekening mee gehouden. Onze Wuitens, zonder sterkhouders Joachim Van Damme, Sami Djadi en ‘capi’ Bavo De Witte nota bene plaatsten een statement en vierden een ‘vurig’ feestje samen met de fans. Eentje dat gewoon doorging, ook lang nadat de meesten het Burgemeester Thienpontstadion hadden verlaten. Een mannenkoor is niet meteen de grootste ambitie van de Hamse spelersgroep, maar hun zangstonden hielpen de overgebleven Oudenaarde dirigenten wel even de zorgen te vergeten.

DOELPUNTEN: 13’ Louis Thyssen 0-1, 16’ Maarten Goossens 0-2, 56’ Enzo Vandekerckhove 0-3, 73’ Enzo Vandekerckhove 0-4.

Wat weet je over KSV Oudenaarde? Het zou een Slimste Mens vraag kunnen zijn waarop de antwoorden als volgt zouden klinken …

Vlaamse Ardennen: de club ligt in hartje Oudenaarde, stad bekend van de Ronde van Vlaanderen.

Geel-Zwart: de clubkleuren.

Stefan Leleu: trainer en al jarenlang hét gezicht van de club.

Tweede Amateur: vaste, stabiele waarde in deze reeks

Lorenzo Heirewegh: gedreven kapitein, speler met de langste staat van dienst bij de club

Als we het geheugen even verder aan het werk zetten, herinneren we ons dat confrontaties met Oudenaarde zelden saaie matchen waren. Het zit in het DNA van de club en z’n trainer om het vel nu eenmaal duur te verkopen. VW Hamme was ten tijde van de laatste onderlinge duels een club die na een hausse de tering naar de nering diende te zetten. Spelers merkten de neerwaartse spiraal en bleven slechts kort aan de Sportpleinstraat, net als de trainers die gezocht werden om stabiliteit te brengen.

Die stabiliteit kende KSV Oudenaarde wel. Stefaan Leleu paste de voorbije seizoenen steevast een flink aantal jongeren in zijn kern, ondersteund door het stevige fundament, mannen die het klappen van de zweep kennen.Oudenaarde tekende de voorbije jaren ook steevast voor de linkerkolom, top 5 is ook nu, net als de eindronde spelen geen utopie maar een streefdoel.

Eèn van de belangrijkste pionnen in de geelzwarte 11, is kapitein Lorenzo Heirewegh, een gouwgenoot van ons nota bene, maar zijn voetbalhart heeft hij aan KSVO verpand. Hij is de motor van een gedisciplineerd geheel, dat moeilijk uit mekaar te manoeuvreren is, het aanvalsgevaar kent meestal zijn voet in de acties.

Neen, Oudenaarde zet je niet zomaar weg. Vraag het maar aan bekertegenstanders RAEC Mons (1-0) en Patro Eisden, ook daar werden de geelzwarten, ondanks uitschakeling, nooit weggespeeld. Tegen het ambitieuze Lebbeke, knokte Oudenaarde zich wilskrachtig naar een punt.

Onze Vigoristen konden rustig toewerken naar woensdag, terwijl de thuisploeg vol aan de bak ging in de Croky Cup. Bovendien wacht hen zondag ook alweer een stevige opdracht, HO Kalken uit. Of Oudenaarde spaarzaam wil zijn in de inspanning? Het zou ons ten zeerste verbazen, een fris Vigor mag, tegen dit alom hoger aangeschreven elftal, evenwel ambitieus uitkijken om zich te meten. Afspraak woensdagavond, Burgemeester Thienpontstadion, Prins Leopoldstraat 89, 9700 Oudenaarde!

Net als de eerste schooldag een beetje zenuwen met zich mee kan brengen, merkte je ook wel wat spanning bij al wie VW Hamme een warm hart toedraagt. De opener tegen Westhoek kondigde sowieso al spannend aan. Westhoek ging in 23/24 in extremis met ‘onze’ titel aan de haal, en slaagde er vorig seizoen in een rustige voetbaljaargang te draaien een reeksje hoger. Een ideetje waarin onze dirigenten zich dit seizoen ook best kunnen vinden.

De wedstrijd begon aangenaam, Vigor gooide meteen de spanning van zich af en voetbalde leuk onder de press van Westhoek uit. Korte combinaties, veel beweging en aanvallende impulsen. Westhoek verhoogde de pressing al heel snel, Vigor zocht naar manieren om er onderuit te komen. Sander zag zijn maatje Enzo de loopbeweging maken en verstuurde een prima lange bal. Enzo bedankte met een heerlijk doelpunt, tussen drie Westhoekers, controleren, draaien en trappen, 1-0 na 25 minuten.
De bezoekers schakelden opnieuw bij, het balbezit kantelde verder in hun richting, echt grote kansen kwamen er niet. Een paar prangende fases die de ref Hamse banbliksems opleverde, niet geheel onterecht. De versnelling deed onze blauwzwarten evenwel niet capituleren. De strijd op het middenveld bleef boeiend, de beide verdedigingen haalden de bovenhand over hun aanvallende belagers. Jelle moest nog een keertje aan de bak bij een poging van kortbij. Aan de overkant dreigden Djeff die de korte hoek viseerde na puik wegdraaien bij zijn tegenstander, Sander die zijn kopbal pal op de keeper mikte, en nogmaals Enzo na een fraai driehoekje met Louis, maar de score veranderde niet meer voor rust.

Na de pauze bleef de intensiteit in de wedstrijd hangen. Vigor voetbalde op de counter enkele prima kansen bij mekaar, Djeff, Enzo en een infiltrerende Joachim hadden de 2-0 aan de voet. De Westhoekverdediging stak lijf en leden in de weg om dat te verhinderen. Het energiepeil van onze jongens daalde net iets sneller dan dat van de gasten. Coach Kim Verstraeten wisselde woelwater Sami voor nieuwkomer Ricardo (later omgedoopt tot Rikkie …nvdr). Westhoek ging resoluut op zoek naar de gelijkmaker, ze wonnen meer duels, de tweede bal was niet langer voor Hamme, bovendien vielen scheidsrechterlijke beslissingen steevast in Hams nadeel uit. De man zag een overduidelijke fout op Sander niet, sloot de ogen voor een al even klare overtreding op de hardwerkende Maarten niet. Maarten haalde de snoodaard dan maar zelf onderuit, wie ooit gevoetbald heeft kon de frustratie begrijpen. Het gaf de bezoekers echter de kans te scoren. De vije trap kwam snel aan de eerste paal, Mourmanne reageerde nog sneller en prikte de 1-1 op het scorebord.
Het leek moeilijk te gaan worden; dan maar op karakter zag je Vigor denken. Marathonman Stef werd net niet gevonden helemaal vrij in de zestien. Nicolas Lammens kwam Louis vervangen, om werkpaard Jasper en captain Joachim te ontlasten. De bezoekers bleven evenwel het commando voeren, zonder daar grote kansen aan over te houden. De thuisploeg puurde al evenmin nog iets uit een paar ultieme hoekschoppen. Je zag beide teams bij het laatste fluitsignaal in eerste instantie denken … dju, hier zat meer in. Op basis van kansen mocht Hamme dat zeker denken, op balbezit en overwicht kon Westhoek dat evenzeer claimen. Een billijk gelijkspel dan maar? Een paar uur later was er toch meer voldoening over de eigen prestatie en verdween de teleurstelling achter een vrolijk deuntje uit de partybox en menig fris pintje.