De thuiswedstrijd tegen het nummer 2 uit de competitie en titelkandidaat Harelbeke kondigde zich als een bijzonder zware opdracht aan. Onze geblesseerdenbank buigt stilaan door, coach Kim moest bovendien opnieuw aan het hertekenen want Nicolas zat een geleschorsingsdag uit.
Beide teams kwamen niet meteen flitsend uit de kleedkamers. Na een studieronde die zowat de halve eerste helft duurde opende Harelbeke het kansenboekje. De bedrijvige Cnudde mikte naast. De thuisploeg antwoordde meteen, een prima snelle actie en slimme pass van Kemo op Sami, die de Hamse voorsprong liet noteren. Harelbeke schrok er zowaar van en had even nodig om zich te herpakken. Verder dan wat halflauwe standjes in het Hamse doelgebied en een betere poging vanuit een scherpe hoek waar Jelle prima tussen zat, kwam het niet. Net toen iedereen zich aan het afvragen was wat er zou besteld worden in de kantine, werd het toch 1-1. De bal viel wat ongelukkig tegen een hand en zo voor de voeten van een Harelbekenaar, zijn voorzet werd centraal ingetikt door Cnudde.

De tweede helft begon snediger dan de eerste. Harelbeke toonde zich twee keer gevaarlijk, een eerste schot(je) ging voorlangs, een linke kopbal deed dat ook. Tussenin zagen we Sami in één tijd het zijnet treffen. De bezoekers hadden het balbezit en bleven dreigend. Een verre inworp geraakte niet uit de Hamse zestien en viel pardoes voor de voet van De Backer die de voorsprong voor de bezoekers nette.
Mauve is geen kleur dacht blauwzwart en nauwelijks 2 minuten later mochten alle Vigoristen aan het juichen. Louis recupereerde de bal net voor de eigen zestien, ontdeed zich van twee belagers en stuurde Djeff enig mooi weg op rechts, Smetje fortyfivede tot bij de inlopende Kemo die niet twijfelde en ons weer op gelijke hoogte bracht. Hamme wou meer, Kemo probeerde het inside, Djeff’s lob ging over. Alweer Kemo zette zich door, zijn poging werd in corner verwerkt. Ook de ref hapte naar adem, Harelbeke boog maar brak niet. De zeer actieve Kemo mikte een prima voorzet van Djeff voorlangs, dit had beter gemoeten om de overwinning binnen te halen. De Westvlaamse gasten mikten ook nog wel eens voorlangs. En de ultieme poging van woelwater Kemo in overtime vloog eveneens niet tegen de touwen.

Soms smaakt een punt naar een overwinning, soms krijg je de eerder bittere smaak van puntenverlies in je mond. En ook na een dag weten we het niet goed. Ja ons Vigor had kunnen winnen, maar als we eerlijk zijn had 0 punten ook gekund. Was het correct geweest? Dat dan ook weer niet, onze blauwzwarten knokten voor het punt en kregen daarbij genoeg kansen om zelfs winst te kunnen claimen. We verblijden ons bovendien met de prestatie van de vele jonge kerels, de invallers brachten Vigor frisheid en lef waardoor de parij tot de laatste seconden boeiend bleef.
Zaterdag gaan we bij Yellow Red KV Mechelen B, op zoek naar drie punten.

Beide teams telden nogal wat geblesseerden en dienden hun opstellingen op verschillende plaatsen te herdenken. De thuisploeg opende de rekening met een schuchtere poging die afgeblokt werd. Vigor probeerde het behouden aan te pakken, maar kreeg na iets meer dan een kwartier de bal onder druk niet in eigen rangen gehouden. Een listig boogballetje stuurde Trancez vanuit de rug van Zakaria, voor Jelle, die de 1-0 niet kon verhinderen. Nauwelijks een minuut later antwoordde blauwzwart gevat, Djeff probeerde het vanuit de draai maar de thuisgoalie kreeg er nog een hand tegen.
Jasper kwam dicht tegen de gelijkmaker, hij kopte Djeff’s vrije trap op de lat. Torhout was gewaarschuwd, en schakelde bij. Na een aardige poging voorlangs en eentje kort schuin voor doel, moest Jelle ook nog eens in het luchtduel. De corner belandde makkelijk in de handen van onze nr. 1. Vanuit zijn ooghoek had hij Djeff zien vertrekken, de uitrap kwam perfect in de voeten van onze spits, en die deed er iets alleraardigst mee. Controle, een mannetje uitkappen, dan tussen twee belagers door gaan en in de korte hoek binnentrappen, een pareltje! De meegereisde Vigoristen moesten de speaker van dienst er even op wijzen dat niet Nicolas maar Smetje had gescoord. Onze gastheren leken wat de kluts kwijt, de foutjes stapelden zich op, het tempo verdween uit de wedstrijd. Nog maar eens een assist proberen dacht Jelle, zijn ontzetten kwam bij Bavo die vallend zijn naamgenoot in het doel bij Torhout tot een save dwong.
En net toen iedereen dacht dat de koffie zou gehaald worden bij een gelijke stand, tikte Louis de voorsprong op het scorebord. Maarten kopte de hoekschop centraal in, de thuisverdediger zag de bal doodvallen op z’n bovenbeen en Louis was er als de kippen bij om positief te antwoorden op de Hamse gezangen ‘Vigor mok nog ies een gooleken’.
De tweede helft begon wat zenuwachtig, kleine overtredingen verstoorden de Hamse combinaties. Hamme kwam dichtbij de 1-3, captain Bavo bracht de bal hoog voor doel, Nicolas reageerde sneller op de bots dan zijn bewaker, zijn kattenpootje viel jammergenoeg bovenop de lat. Vigor scoorde de 1-3 ook, Bavo kopte een vrije trap van Djeff binnen, maar werd tot ongeloof van iedere blauwzwarte supporter teruggefloten wegens buitenspel.
Torhout coach Deschacht probeerde het met vers bloed, 3 wissels moesten soelaas brengen. Maar onze jongens antwoordden gevat, Louis en Djeff werden in dezelfde fase van een doelpunt gehouden door de thuiskeeper. Jelle deed aan de overzijde niet onder en voorkwam de gelijkmaker. Tijd om nog eens te prikken zag je Djeff denken, de Torhout goalie acteerde nu niet zo feilloos en liet de vrije trap door zijn handschoenen glippen, 1-3.
De score liep niet meer op al had dat makkelijk gekund, Kemo zag Djeff vrij naast zich, zijn plaatsbal trof de paal, Kemo’s poging in de rebound werd van de lijn gehaald. In overtime lobde Louis Djeff nog eens voor de keeper, zijn ultieme beenveeg verhinderde Smetje’s derde van de namiddag.
Een overwinning halen, als de kopjes wat naar beneden konden hangen door de vele blessures die het team teisteren, dat is sterk… dat is Vigor … dat wisten de Romeinen al 😉

Het vuurtje brandde op een laag pitje het eerste kwartier. De thuisploeg liet twee kansen noteren, een oprapertje voor Jelle en een vrije trap na een denkbeeldige fout van Kemo, Jelle kon in hoekschop tikken.
Vigor draaide het gas een beetje hoger, Djeff zette zich achter een hoekschop, Sander kopte die terug in het pak. Louis pakte uit met een heuse ‘fallrückzieher’, die in extremis net voor de lijn nog een been raakte. Dat kan ik ook dacht Maarten, maar zijn Duits dingetje werd met de arm gestopt door zijn naaste belager, een terechte penalty. Louis zette het leer netjes voorbij doelman Carré.
Twee minuten later kreeg Louis de bal niet echt onder controle om de vrijstaande Enzo te bereiken.
Petegem antwoordde gevat, Jelle kwam prima tussen een gevaarlijk uitziende counter. Het ging plots lekker op en neer, Djeff’s schot ging voorlangs. En net toen we ons klaarmaakten om een nieuwe fase te noteren ging Enzo net voor het half uur, in een ultieme tackle aan de achterlijn. Onze goleador greep naar de hamstring. Verder spelen bleek al snel geen optie, we hopen op een mild verdict van de dokter de komende dagen. Zakaria kwam hem vervangen.
Zonder hun topschutter trokken onze blauwzwarten toch in de aanval. Djeff’s inzenden werd weggekopt, Kemo kon door op links, zijn schot vond de voet van de thuisgoalie. Een doelpunt hing in de lucht, maar viel aan de andere kant. Was het een overvloed aan regen in de ogen van de ref, of een plukje haar dat kletsnat in zijn ooghoek viel…, niemand begreep waarom hij naar de penaltystip wees. Ook de Spartanen niet, al maalden ze niet om het geschenk. Anton Vanborm nam het in dank aan en zette de bordjes gelijk.
Alles opnieuw te doen na de rust. Kemo liet zich opmerken met een prima poging maar zijn schot viel op het doel. Beide teams zochten de voorsprong, Petegem zag Sander de betere poging nog net wegtackelen, Jelle kon een tip-in makkelijk neutraliseren. Louis liftte aan de overzijde prima naar Djeff, zijn vluchtschot ging maar net over. Petegem zette druk, en mocht na een foutje in de zestien opnieuw naar de penaltystip. Goemaere trapte de 2-1 fraai hoog in doel.
Coach Kim Verstraeten haalde zijn joker van de bank. Good old Bavo De Witte tekende voor zijn eerste minuten nadat hij in de laatste match van vorig seizoen geblesseerd uitviel. Bavo bedankte al binnen de minuut voor het vertrouwen, Djeff zette opnieuw strak voor, Kemo’s poging geraakte niet vantussen de thuisverdedigersbenen en Bavo tikte de gelijkmaker binnen.

Hamme wou nog de overwinning, Djeff vond Louis, zijn poging kon worden weggewerkt. Petegem bedacht ter plaatse nog een nieuw broodje, sandwich Kemo net voor de zestien in de slotseconden, de ref had er geen zin in, tot frustratie van de vocaal opnieuw heel aanwezige Vigoristen in de staantribune. Het laatste fluitsignaal was één van ’s mans accuratere ademstoten. Een enkel puntje mee op de bus naar Hamme, moesten we daar nu blij of toch ontevreden over zijn? We willen het graag bij dat eerste houden, vooral omdat onze Wuitens opnieuw de rug rechtten na een achterstand.

𝐕𝐢𝐠𝐨𝐫 𝐬𝐥𝐚𝐚𝐠𝐭 𝐞𝐫 𝐧𝐢𝐞𝐭 𝐢𝐧 𝐜𝐥𝐢𝐜𝐡𝐞́ 𝐭𝐞 𝐨𝐧𝐭𝐤𝐫𝐚𝐜𝐡𝐭𝐞𝐧
Als je naar titels voor een samenvatting zoekt kom je vaak bij clichés terecht. “De ene match is de andere niet” is er zo één. Eentje dat dit burenduel perfect omschrijft. Perfect wat iedere Vigorist zondag moet gedacht hebben.
VW Hamme kwam de eerste helft matig uit de verf: te veel slordigheden in de passing, weinig creativiteit, weinig dadendrang. De bezoekers voetbalden evenmin fraai, maar er zat iets meer vinnigheid in. Het balbezit was Lebbeeks, de eerste kans ook. Gil Van Moerzeke ging zijn kans, Jelle hield de 0-0. Op het kwartier openden de bezoekers wel de score, Vigor had moeite met de bal na een eigen inworp. “Als ik niet kan scoren, dan maar een assist” moet Van Moerzeke gedacht hebben. De beste man op het veld, Diedhiou, sneed in het hart van de verdediging en legde de 0-1 in het doel. Het zouden nog lange minuten worden naar de rust. Sander lag nog eens in de weg bij een schot van in de zestien, maar daar hield Lebbeke het ook bij. Voor de eerste doelrijpe poging van Hamme moesten we doorspoelen tot minuut 34. Een vlotte actie van Stef en Djeff, Smetjes schot werd in extremis afgeblokt. De bal caprioleerde tot bij Ricardo, draaien en schieten, doelman Figys moest snel tegen de grond om de gelijkmaker te stoppen.
Vigor kwam met de beste bedoelingen uit de kleedkamer. Sander ontdeed zich van zijn ‘plakvlieg’ op hoekschop en kopte sterk in, de doelman had een dubbele reflex nodig om de bal uit zijn netten te houden. Knap werk en dat beetje geluk dat de bal niet perfect voor Louis’ voet kwam. Lebbeke boog achteruit, de Hamse spionkop voelde een doelpunt in de lucht hangen. Dat leek er ook uit te vallen: doorkoppen van Nicolas, Enzo mocht op doel af, sterk gehinderd door zijn bewaker tipte hij de bal binnen… dachten we, een ultieme veegbeweging van de verdediger haalde de bal echter centimeters voor de lijn uit het doel. Zo’n paal geeft niet mee als je er keihard tegenaan knalt met edele en andere delen, De Graeve moest even herstellen.
Even na het uur ging Vigor nog eens z’n kans: Enzo met de uitbraak, Nicolas zag de bal net iets te ver gaan voor een schot en legde terug, maar een geelhemd doorzag de move. Lebbeke wou ook nog met een poging het notitieboekje in, een prima vrije trap werd aan de tweede paal maar net gemist. Het had een te hard verdict geweest voor onze jongens, die wilskrachtig op zoek waren naar de gelijkmaker. Grote kansen daartoe kwamen er echter niet meer, de beste na Djeffs pass op Enzo werd opnieuw door De Graeve weggewerkt, en een kopbal van Maarten vond evenmin het doel. Voor Lebbeke noteerden we nog een vrije trap over het doel en een ultieme poging in de laatste seconden van Rik De Kuyffer waarop Jelle paraat was.
“Een derby speel je niet, een derby win je” postten de Lebbeekse socials. Een huizenhoog cliché, al wilden ze vooral slechts de eerste 45 minuten onthouden … en de drie punten uiteraard. Vigor schudde de moeilijke eerste 45 van zich af en probeerde wilkrachtig een puntendeling te halen, het had billijk geweest … cliché … zegt het woord u iets 😉

Een rustig seizoen draaien … we hebben het aan het begin van deze voetbaljaargang al van heel wat ploegen uit de reeks gehoord. Het is ook de betrachting bij de buren uit Lebbeke.
Vorig seizoen kwam Lebbeke in zwaar weer terecht, vooral door het groot aantal keer dat gelijk gespeeld werd, een trainerswissel leidde het team uiteindelijk naar een verlengd verblijf in 2e amateur. Coach David Verhelst zag zeven spelers vertrekken, maar kreeg er acht voor in de plaats. Daarvoor werd in eerste instantie gezocht naar jonge profielen, met een degelijke opleiding bij teams als KAA Gent, Antwerp en Beveren.
FC Lebbeke heeft één van de jongste kernen van de reeks, even opvallend daarbij is dat er zo maar eventjes drie nieuwe keepers werden aangetrokken.
Draaischijf van het team lijkt ons Rik Impens te zijn, Vigorist voor een enkel seizoen en de voorbije jaren succesvol aan het werk bij het Nederlandse Hoek. Een pur sang nr 10, die graag het spel naar zich toehaalt en verdeelt, en bovendien heel regelmatig de weg naar de netten vond in Nederland.
De meest spraakmakende transfer is uiteraard Gil Van Moerzeke, het gezicht van Sporting Lokeren de voorbije jaren. De man waarnaar gekeken wordt als het om doelpunten gaat. Een flinke last om op de schouders te krijgen.
Voor ons wordt ook het weerzien met Preben De Man speciaal, Preben speelde 2 seizoenen voor Vigor vooraleer hij naar het ondertussen teloorgegane Dikkelvenne trok.

FC Lebbeke haalde tot dusver 1 op 6, maar dat is ietwat vertekend vindt de Lebbeekse coach. De jonge leeuwen hebben honger en willen in Hamme vol voor de drie punten gaan hoorden we in een interview voor de lokale radio.

Onze blauwzwarten mogen terugkijken op een vlotte start, enigszins verrassend misschien, maar het spelniveau beschouwd, zeer terecht. De blessurelast is er, de posities van die spelbepalende spelers werden de voorbije weken evenwel uitstekend ingevuld. Een vlotte start is echter geen garantie op blijvend succes, de Hamse spelersgroep is er zich terdege van bewust dat je in deze reeks altijd alert moet zijn. De ervaring van onze dragende spelers is daarbij een niet te onderschatten voordeel.

We kijken dus al reikhalzend uit naar zondagmiddag 15h00 en met ons de trouwe schare blauwzwarte fans om onze jongens vocaal te ondersteunen. Forza Vigor!

Fris Vigor bezorgt Oudenaarde koude douche

De eerste uitopdracht voor onze blauwzwarten viel door de bekerverplichtingen van de thuisploeg op een ongewoon tijdstip, woensdagavond. Voor velen na een pittige werkdag. Toch tekenden heel wat ‘Ammeneirs’ present in Oudenaarde.

De thuisploeg startte voorzichtig, laterale passing om te checken hoe het Hamse blok zich bewoog. Na drie minuten noteerden we de eerste vlotte Vigor actie, Djeffs schot ging over. Oudenaarde kwam aan de eerste echt gevaarlijke kans, Heirewegh zag een inspeelbal zijn richting uitkomen en slalomde zich naar een uitstekende doelpoging, de bal ging echter in het zijnet. Hamme antwoordde gevat. Leandro pakte uit met een rush en ging zijn kans van op 30 meter, goalie Verbrugge kon enkel nog overtikken. De beweging in de eerste zone op de daaropvolgende hoekschop verraste de thuisdefensie, Louis tikte de 0-1 binnen. Drie minuten later stond de 0-2 op de bordjes. Djeff schilderde de corner perfect op het hoofd van Maarten, die helemaal vrij, prinsheerlijk binnenkopte. Oudenaarde voelde de inspanningen van afgelopen weekend nog, en zocht naar de leider in hun rangen. Die hebben ze in Lorenzo Heirewegh, hij krulde de bal naar de verste bovenhoek, Jelle pakte uit met een geweldige save. Een dubbele voorsprong bij de rust, geen thuissupporter die dit op zijn pronobriefje had vermeld.
De Vigoriginals hadden reuzeschik, en vroegen Vigor om nog een ‘gooleken’. Bij een eerste mogelijkheid lukte dat niet, Louis stuurde Enzo door de thuisrangen, de bal,ging rakelings naast. Niet getreurd evenwel, nauwelijks vier minuten later stond het scorebord wel te flikkeren. Djeff zorgde voor de interceptie, draaischijf Louis pikte er opnieuw Enzo uit. Slim weglopen bij zijn tegenstander en oog in oog met de doelman rustig wegleggen, 0-3, Hamse boys havin’ a party, klonk het vanuit het bezoekersvak. Oudenaarde wist het niet meer, coach Leleu ging aan het wisselen. Verder dan goede intenties kwam de thuisploeg echter niet. Onze jongens bleven uitstekend in blok spelen, nagenoeg elke bal belandde na enkele tikken alweer in blauwzwart bezit. Net na het uur konden we het notitieboekje nog eens bovenhalen. Enzo pakte uit met een strak schot. Net geen tien minten later mochten al onze meegereisde supporters opnieuw rechtveren. Leandro brak een uitbraakpoging van de stilaan radeloze thuisploeg af en kon ongestoord meters maken. Hij zag Enzo helemaal vrij komen terwijl er toch een drietal Oudenaarde verdedigers in de buurt stonden. Zo’n lekker balletje in de voet, daar weet onze kwikzilveren goalgetter wel raad mee. Gillian Verbrugge moest voor een vierde keer de bal uit zijn netten vissen. Nauwelijks drie minuten later vond de Oudenaardse nr 1 het wel welletjes, hij neutraliseerde een prima schot van Djeff. Coach Kim Verstraeten gunde zijn twee uitblinkers nog een applausvervanging, Louis en Enzo mochten iets vroeger dan de ploegmaats gaan rusten, aan de stand zou niks meer veranderen.
0-4 in Oudenaarde, daar hadden ze in de Vlaamse Ardennen geen rekening mee gehouden. Onze Wuitens, zonder sterkhouders Joachim Van Damme, Sami Djadi en ‘capi’ Bavo De Witte nota bene plaatsten een statement en vierden een ‘vurig’ feestje samen met de fans. Eentje dat gewoon doorging, ook lang nadat de meesten het Burgemeester Thienpontstadion hadden verlaten. Een mannenkoor is niet meteen de grootste ambitie van de Hamse spelersgroep, maar hun zangstonden hielpen de overgebleven Oudenaarde dirigenten wel even de zorgen te vergeten.

DOELPUNTEN: 13’ Louis Thyssen 0-1, 16’ Maarten Goossens 0-2, 56’ Enzo Vandekerckhove 0-3, 73’ Enzo Vandekerckhove 0-4.

Wat weet je over KSV Oudenaarde? Het zou een Slimste Mens vraag kunnen zijn waarop de antwoorden als volgt zouden klinken …

Vlaamse Ardennen: de club ligt in hartje Oudenaarde, stad bekend van de Ronde van Vlaanderen.

Geel-Zwart: de clubkleuren.

Stefan Leleu: trainer en al jarenlang hét gezicht van de club.

Tweede Amateur: vaste, stabiele waarde in deze reeks

Lorenzo Heirewegh: gedreven kapitein, speler met de langste staat van dienst bij de club

Als we het geheugen even verder aan het werk zetten, herinneren we ons dat confrontaties met Oudenaarde zelden saaie matchen waren. Het zit in het DNA van de club en z’n trainer om het vel nu eenmaal duur te verkopen. VW Hamme was ten tijde van de laatste onderlinge duels een club die na een hausse de tering naar de nering diende te zetten. Spelers merkten de neerwaartse spiraal en bleven slechts kort aan de Sportpleinstraat, net als de trainers die gezocht werden om stabiliteit te brengen.

Die stabiliteit kende KSV Oudenaarde wel. Stefaan Leleu paste de voorbije seizoenen steevast een flink aantal jongeren in zijn kern, ondersteund door het stevige fundament, mannen die het klappen van de zweep kennen.Oudenaarde tekende de voorbije jaren ook steevast voor de linkerkolom, top 5 is ook nu, net als de eindronde spelen geen utopie maar een streefdoel.

Eèn van de belangrijkste pionnen in de geelzwarte 11, is kapitein Lorenzo Heirewegh, een gouwgenoot van ons nota bene, maar zijn voetbalhart heeft hij aan KSVO verpand. Hij is de motor van een gedisciplineerd geheel, dat moeilijk uit mekaar te manoeuvreren is, het aanvalsgevaar kent meestal zijn voet in de acties.

Neen, Oudenaarde zet je niet zomaar weg. Vraag het maar aan bekertegenstanders RAEC Mons (1-0) en Patro Eisden, ook daar werden de geelzwarten, ondanks uitschakeling, nooit weggespeeld. Tegen het ambitieuze Lebbeke, knokte Oudenaarde zich wilskrachtig naar een punt.

Onze Vigoristen konden rustig toewerken naar woensdag, terwijl de thuisploeg vol aan de bak ging in de Croky Cup. Bovendien wacht hen zondag ook alweer een stevige opdracht, HO Kalken uit. Of Oudenaarde spaarzaam wil zijn in de inspanning? Het zou ons ten zeerste verbazen, een fris Vigor mag, tegen dit alom hoger aangeschreven elftal, evenwel ambitieus uitkijken om zich te meten. Afspraak woensdagavond, Burgemeester Thienpontstadion, Prins Leopoldstraat 89, 9700 Oudenaarde!

Net als de eerste schooldag een beetje zenuwen met zich mee kan brengen, merkte je ook wel wat spanning bij al wie VW Hamme een warm hart toedraagt. De opener tegen Westhoek kondigde sowieso al spannend aan. Westhoek ging in 23/24 in extremis met ‘onze’ titel aan de haal, en slaagde er vorig seizoen in een rustige voetbaljaargang te draaien een reeksje hoger. Een ideetje waarin onze dirigenten zich dit seizoen ook best kunnen vinden.

De wedstrijd begon aangenaam, Vigor gooide meteen de spanning van zich af en voetbalde leuk onder de press van Westhoek uit. Korte combinaties, veel beweging en aanvallende impulsen. Westhoek verhoogde de pressing al heel snel, Vigor zocht naar manieren om er onderuit te komen. Sander zag zijn maatje Enzo de loopbeweging maken en verstuurde een prima lange bal. Enzo bedankte met een heerlijk doelpunt, tussen drie Westhoekers, controleren, draaien en trappen, 1-0 na 25 minuten.
De bezoekers schakelden opnieuw bij, het balbezit kantelde verder in hun richting, echt grote kansen kwamen er niet. Een paar prangende fases die de ref Hamse banbliksems opleverde, niet geheel onterecht. De versnelling deed onze blauwzwarten evenwel niet capituleren. De strijd op het middenveld bleef boeiend, de beide verdedigingen haalden de bovenhand over hun aanvallende belagers. Jelle moest nog een keertje aan de bak bij een poging van kortbij. Aan de overkant dreigden Djeff die de korte hoek viseerde na puik wegdraaien bij zijn tegenstander, Sander die zijn kopbal pal op de keeper mikte, en nogmaals Enzo na een fraai driehoekje met Louis, maar de score veranderde niet meer voor rust.

Na de pauze bleef de intensiteit in de wedstrijd hangen. Vigor voetbalde op de counter enkele prima kansen bij mekaar, Djeff, Enzo en een infiltrerende Joachim hadden de 2-0 aan de voet. De Westhoekverdediging stak lijf en leden in de weg om dat te verhinderen. Het energiepeil van onze jongens daalde net iets sneller dan dat van de gasten. Coach Kim Verstraeten wisselde woelwater Sami voor nieuwkomer Ricardo (later omgedoopt tot Rikkie …nvdr). Westhoek ging resoluut op zoek naar de gelijkmaker, ze wonnen meer duels, de tweede bal was niet langer voor Hamme, bovendien vielen scheidsrechterlijke beslissingen steevast in Hams nadeel uit. De man zag een overduidelijke fout op Sander niet, sloot de ogen voor een al even klare overtreding op de hardwerkende Maarten niet. Maarten haalde de snoodaard dan maar zelf onderuit, wie ooit gevoetbald heeft kon de frustratie begrijpen. Het gaf de bezoekers echter de kans te scoren. De vije trap kwam snel aan de eerste paal, Mourmanne reageerde nog sneller en prikte de 1-1 op het scorebord.
Het leek moeilijk te gaan worden; dan maar op karakter zag je Vigor denken. Marathonman Stef werd net niet gevonden helemaal vrij in de zestien. Nicolas Lammens kwam Louis vervangen, om werkpaard Jasper en captain Joachim te ontlasten. De bezoekers bleven evenwel het commando voeren, zonder daar grote kansen aan over te houden. De thuisploeg puurde al evenmin nog iets uit een paar ultieme hoekschoppen. Je zag beide teams bij het laatste fluitsignaal in eerste instantie denken … dju, hier zat meer in. Op basis van kansen mocht Hamme dat zeker denken, op balbezit en overwicht kon Westhoek dat evenzeer claimen. Een billijk gelijkspel dan maar? Een paar uur later was er toch meer voldoening over de eigen prestatie en verdween de teleurstelling achter een vrolijk deuntje uit de partybox en menig fris pintje.